Palliatieve zorg

Wat . . . als het einde nadert ? Veel mensen willen daar niet over nadenken. Voor velen een taboe, maar woensdag 20 mei was het “volle bak” in de voorzaal van de St. Stephanuskerk.

Annike van der Schaaf, coördinator vrijwilligers Van het “Netwerk palliatieve zorg”, kwam ons vertellen over de gang van zaken als het einde nadert. Als je te horen hebt gekregen dat je niet meer te genezen bent, dan is er altijd nog de palliatieve zorg.

Na enige worstelingen met beeld en geluid vertelde zij (“Dan maar zonder beeld en gewoon wat harder praten”) over wat er zo allemaal komt kijken bij dit onderwerp. Over de hulp die geboden kan worden door vrijwilligers, die de mantelzorgers kunnen/komen ondersteunen, zodat ook deze mantelzorgers met hun leven door kunnen gaan of gewoon even tot rust kunnen komen. Ook de nazorg is van groot belang. De mantelzorger (meestal de partner) moet na het overlijden van de patiënt immers weer door met het leven.

Het grootste probleem blijkt in de praktijk vooral de bekendheid van wat er mogelijk is. Zelfs huisartsen zijn niet altijd volledig op de hoogte van er mogelijk is. Er kwamen veel voorbeelden uit de praktijk ter sprake. En gaandeweg kwamen de aanwezigen met vragen zoals: “Is dat en dat ook mogelijk?” Ook vanuit de eigen ervaring kwam men met voorbeelden en tips.

Kort samengevat komt het hierop neer: Praat er over met elkaar . . . . met je partner . . . . met je naasten . . . met je kinderen, zodat zij weten wat jij wilt.

De aanwezigen konden een praktisch boekwerkje meenemen met daarin “Handige & zinvolle tips” en “Als ik nadenk over mijn laatste levensfase dan wil ik graag . . . ” Een boekwerkje dat kan dienen als beginpunt van een gesprek.

Na de koffiepauze kwamen Chantal Gommans en Anneke Tolsma het e.e.a. vertellen over de vrijwilligersorganisatie Acanthis en het Hospice Eesinge Meppel, gevestigd in een gerestaureerde, monumentale boerderij van het Drentse Landschap aan de Reest. Met meer dan 75 vrijwilligers staan zij klaar om het leven van de mensen in de terminale fase zo aangenaam mogelijk te maken. En (bijna) alles kan. Als voorbeeld werd genoemd: Ontbijten met bier en bitterballen.

De vrijwilligers van Arcanthis komen ook bij de mensen thuis om daar te ondersteunen. Iedereen kan om hulp vragen, de huisarts, hulpverleners van de thuiszorg, de familie of de zieke zelf. En het mooie is dat, omdat het werk wordt gedaan door vrijwilligers, die hulp thuis geheel zonder kosten is.

Maar ook hier geldt dat velen niet op de hoogte zijn van wat er allemaal mogelijk is als het einde nadert.

Al met al kunnen we terugkijken op een intensieve maar goed bestede middag.